Blogs

Om rechtsgevolgen te kunnen verbinden aan het niet-nakomen door een wederpartij van (contractuele) verbintenissen, is nodig dat deze wederpartij in verzuim geraakt. Dat in verzuim geraken kan op een aantal manieren. Doorgaans gebeurt dat door het sturen van een ingebrekestelling. Een recente uitspraak van de Raad van Arbitrage voor de Bouw laat zien dat het daarbij noodzakelijk is een reële termijn tot nakoming te stellen.

De wet voorziet in een regeling voor aanpassing van de huurprijs. Bij de aanpassing van de huurprijs dienen vergelijkingspanden te worden betrokken. Maar hoe moet ook alweer omgegaan worden met omliggende panden die langere tijd aan de marktwerking onttrokken zijn geweest? Daarover gaat een onlangs becommentarieerde uitspraak van het Hof Amsterdam.

De aannemer heeft een plicht om zijn opdrachtgever te waarschuwen over zaken die van invloed zijn op een deugdelijke uitvoering van het werk waar het om gaat, voor zover dat in zijn expertisegebied ligt en hij kan vermoeden dat de opdrachtgever daarvan geen kennis heeft. Maar heeft hij ook de plicht om, als hij niet zeker weet of er wel of niet een (potentieel) probleem is, zelf op onderzoek uit te gaan?

De financiële crisis is in beginsel geen onvoorziene omstandigheid die rechtvaardigt dat de inhoud van de overeenkomst door de rechter mag worden gewijzigd. Zo werd herhaaldelijk door de civiele rechter geoordeeld, en dat is ook recent in twee uitspraken beslist. Maar soms slaagt een beroep op onvoorziene omstandigheden.

In de bouw is vaak sprake van een “ketting” van partijen doordat de opdrachtgever een aannemer inschakelt, die weer een onderaannemer inschakelt, enzovoorts. Bij de contractering in de onderaannemingsverhouding wordt vaak doorverwezen naar algemene voorwaarden die van toepassing zijn in de rechtsverhouding die daarboven zit. Is dat eigenlijk wel rechtsgeldig? Inleiding In een veel voorkomend... Lees verder

Een van de grondbeginselen van ons contractenrecht is die van de contractsvrijheid. Dit beginsel brengt met zich dat partijen zich doorgaans terug kunnen trekken uit onderhandelingen zonder dat daar consequenties uit voortvloeien. In uitzonderingsgevallen is het niet toegestaan dat een partij zich terugtrekt.

De huurder wordt als “zwakkere partij” door de wet beschermd. Veel wettelijke bepalingen zijn dan ook van (semi-) dwingend recht. Dat wil zeggen dat van die bepalingen niet bij overeenkomst ten nadele van de huurder kan worden afgeweken. Willen partijen dat toch, dan kunnen zij de rechter daarvoor om toestemming vragen. In een recente zaak bij de Hoge Raad drong zich de vraag op of de toestemming gevraagd moet worden bij het sluiten van het betreffende beding of dat dat op een later moment ook nog kan.

De Raad van Arbitrage voor de Bouw heeft onlangs een uitspraak gedaan in een zaak waarin een opdrachtgever meende van een aannemer af te kunnen, maar dat volgens de Raad toch niet kon doen. De uitspraak laat zien dat de scheidslijn tussen het kunnen afbreken van onderhandelingen en het daadwerkelijk hebben van een overeenkomst dun is.

Wanprestatie van de onderaannemer jegens de hoofdaannemer levert op zichzelf nog geen onrechtmatige daad jegens de opdrachtgever op. De hoofdregel is nu eenmaal dat een overeenkomst alleen de partijen bij die overeenkomst jegens elkaar bindt. Maar daar zijn ook uitzonderingen op mogelijk, zoals een onlangs gepubliceerde uitspraak van het Hof Den Bosch laat zien. In... Lees verder

Gemeenten geven tal van opdrachten. Tot deze opdrachten behoren opdrachten aan aannemers tot het verrichten van werkzaamheden waarbij discussies kunnen rijzen over de stand of kwaliteit van de werkzaamheden. De aannemer heeft een machtig wapen in handen als hij een beroep kan doen op een retentierecht. Over wanneer dat kan gaat een onlangs verschenen uitspraak.... Lees verder